می‌آیی و بر لب تو صد لبخند
می‌آیی و در دل تو صد امید
می‌آیی و از فروغ شادی‌ها
تابنده به دامن تو صد خورشید
وز بهر تو بازگشته صد آغوش

در سینه گرم توست ای فردا
درمان امیدهای غم فرسود
در دامن پاک توست ای فردا
پایان شکنجه‌های خون‌آلود
ای فردا ای امید بی‌نیرنگ

- سایه

در غم اين عاشقان، چشم فلك خون‌فشان
داغ جدايي به دل، آتش حسرت به جان

خورشيدي تابيدي،‌ اي شهيد
در دل‌ها جاويدي، ‌اي شهيد

مي‌گريد در سوگت آسمان
مي‌سوزد از داغت شمع جان
چون رويد لاله از خاك تو
ياد آرم از جان پاك تو

بنگر چون شد، دل‌ها خون شد، زين آتش‌ها
از موج خون، شد لاله گون، دشت و صحرا
زين درد و غم، گريد عالم، اي شهيد ما

از اين ماتم، خون ‌مي‌گريم
اي ياران ‌اي ياران
سوزم از داغ غمي
داغ ظلم و ستمي

چون هر جانباز، مي‌دهد آواز
جان فداي وطنم، خاك ايران كفنم

‌اي دريغـا لاله‌ی ما
گشته گلگون
خفته در خون

- سایه (+)

خیلی از دوستان را می‌بینم که منتظر اتفاقات بزرگی بعد از انتخاب میرحسین هستند. شاید سال‌های ریاست جمهوری خاتمی را فراموش کرده باشند یا می‌پندارند موسوی اصلاح‌طلب‌تر یا با اقتدارتر از خاتمی است. من که این گونه فکر نمی‌کنم.

مهمترین انتظاری که من از میرحسین دارم به مهمترین بخش از شعارهایش برمی‌گردد. یک کلام از او انتظار دارم که بعد از چهار سال طبقه‌ی متوسط جامعه‌ی ایران را فربه‌تر کند. گمان می‌کنم این اولین پله‌ای باشد که برای دموکراتیزه کردن جامعه باید پیموده شود. بزرگ‌ترین آسیبی هم که از ناحیه‌ی دولت فعلی به جامعه‌ی ایران وارد شده همین لاغر شدن طبقه‌ی متوسط است. فقط در شرایطی می‌توان خواسته‌های مدنی و شهروندی را مطالبه کرد که طبقه‌ی متوسط قدرتمند باشد. برای اینکه چهار سال بعد گام مطمئن‌تری در جهت دموکراسی و حقوق بشر برداریم این اتفاق حتما باید بیافتد. شعارهایی هم که میرحسین داده همه در این جهت هستند و این خواسته را به طور مشخص می‌توان از او مطالبه کرد.

غیر از این از او انتظار دارم که آزادی نسبی برای فعالیت جامعه‌ی مدنی فراهم کند. تا حد امکان مانع دست‌اندازی‌ها برای یارگیری و آموزش نیروهای جامعه‌ی مدنی شود. گردش اطلاعات را در حد دوران خاتمی آزاد کند. روشن است که این انتظارات حداقلی از خواسته‌هاست. میرحسین برای تحقق شعارهای اقتصادی‌اش باید از اصطکاک دولت‌اش با سایر اجزای قدرت جلوگیری کند. لازمه‌ی این کار هم کوتاه آمدن از برخی خواسته‌های مدنی است که ممکن است با مقاومت روبه‌رو شود. دموکراسی یک فرآیند است. همین که او بتواند این خواسته‌های حداقلی را محقق کند کافی می‌دانم.

به عنوان کسی که فردا به میرحسن رای می‌دهد، در طول چهار سال بعد این دو خواسته را به طور مشخص از او مطالبه خواهم کرد. گمان می‌کنم اگر این دو محقق شوند، در انتخابات بعدی بتوان با قدرت بیشتری شعارهای حقوق بشری و دموکراسی‌خواهی را مطرح کرد.

- 1387
- 1386
- 1385
- 1384

از وقتی احمدی‌نژاد سر کار آمده، جمعیت طبقه‌ی متوسط شهری جامعه‌ی ایران کم‌تر شده. این را شرکت مردم در انتخابات‌های این دو سه سال اخیر به خوبی نشان می‌دهد. وضعیت اقتصادی آن‌قدر افتضاح است که جمع و جور کردن آن به اولویت حاد کشور بدل شده است. توی این وضعیت بیشتر از هر چیزی به کسی نیازمندیم که آرامشی نسبی در فضای سیاسی داخل و خارج کشور برقرار کند تا بتواند این اوضاع نابسمان را سامان دهد. در این شرایط که هر روز از جمعیت طبقه‌ی متوسط کم می‌شود صحبت از دموکراسی و حقوق بشر خنده‌دار است. این حرف‌ها را بگذاریم برای بعد از میر حسین.

میرحسین از واژه‌های گنگ «اسلام ناب محمدی» و «مستضعفین» سخن می‌گوید و برنامه‌ی هسته‌ای را تایید می‌کند. به نظر می‌خواهد در دولت‌اش به دین حضوری گسترده بدهد. کلا حرف‌های‌اش مال دوران بعد از اصلاحات نیست. ولی گمان می‌رود بعد از او شرایط برای یک اصلاح‌طلب آماده‌تر باشد. الان اما این‌گونه نیست. اگر میرحسین بتواند وضعیت معیشت مردم را بهتر کند و فضای کشور را آرام کند، بعد از او حتی می‌توان به گزینه‌های بهتر از خاتمی هم فکر کرد.

اما خاتمی نباید الان کنار بکشد. باید صبر کند. معلوم نیست تا انخاب چه بازی‌ها و برنامه‌هایی در بیاورند. با این حمایتی که از احمدی‌نژاد می‌شود شاید حتی میرحسین را هم رد صلاحیت کنند.

- مولانا

- دل و چشم و لب و عقل؛ 1